Agility is een sport die mij al heel vroeg erg fascineerde. In 1981 voor het eerst gezien, in 1983 er zelf aan begonnen en nooit meer gestopt. De combinatie van het zelf actief bezig zijn, in een fractie van een seconde de juiste beslissing moeten nemen en natuurlijk het werken met je hond zijn waarschijnlijk de belangrijkste redenen dat ik het al zo lang zo leuk vind. Daarnaast is agility ook nog een relatief jonge sport, waardoor de trainingsmethodes zich nog steeds ontwikkelen, wat de training nog steeds interessant maakt.
Ik probeer mensen agilityles te geven vanaf 1985 en ben betrokken bij instructeursopleidingen sinds 1992. Daarnaast ben ik ook internationaal keurmeester agility bij Cynophilia.

Ik ben dierenarts, waardoor ik in combinatie met mijn verslaving aan agility steeds meer en steeds vaker gevraagd wordt honden met sportblessures te  begeleiden. Vaak zijn deze blessures een gevolg van verkeerde belasting van de hond. Sportfysiologie is in de hondensport vaak een vergeten onderwerp. Ik geef hier regelmatig lezingen over en ben in de cursussen van de agility campus verantwoordelijk voor het stukje sportfysiologie van de agility hond.